ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Τι μας περίσσεψε απ΄ το σκηνικό; Το κάθισμα και τ΄ άλλο κάθισμα, η απότομη στροφή του αέρα.

Ή, ας πούμε, ο μακαρίτης ήλιος με τα τζάμια του και τα πουλιά του.

Πως προχωρούμε και συγκατανεύουμε, ναι, θα συναντηθούμε κάποτε, θα σε θυμάμαι.

Ο,τι μετακινείται, ό,τι περνάει δίχως ν΄ ακούγεται, μόλις ακούγεται μέσα στις λέξεις.

Μεταστροφές, επαναλήψεις, χάσματα, η παραίτηση, προπάντων η παραίτηση.

Εκείνο που έφυγε δίχως να φύγει, ο τοίχος ανασαίνει, η πέτρα έχει σκιά, τ΄ αγκάθι έχει φεγγάρι,

ο φτωχός θησαυρός απροστάτευτος απ΄ τα δόντια του δάσους,

η μικρή ξεχασμένη κοιλάδα στη σκάφη της σιωπής, με μια στάλα μαύρο νερό.

Τι νομίζεις λοιπόν πως μας έχει απομείνει;

~ Τάκης Σινόπουλος

Να θυμηθώ. Να θυμάμαι.

Να θυμηθώ την χαραμάδα. Εκείνο το κενό μεταξύ ματιών και ψυχής που έφεγγε το μέλλον. Να θυμηθώ την χαραμάδα. Εκεί που ήταν ξημερώματα ακόμη κι ένα αγόρι 18 χρονών έκλαιγε με λυγμούς επειδή δεν είχε κάνει ποτέ του έρωτα και φοβόταν πώς θα ήταν. Και του είχα φιλήσει τα μάτια επειδή βέβαια δεν είχα πρόχειρες τις λέξεις «όλα», «θα πάνε», «καλά» στο στόμα μου. Ίσως επειδή τα χείλια μου ήταν προορισμένα να φιλούν κι όχι να μιλούν. Εξάλλου τα ρήματα απέχουν ένα σύμφωνο διαφορά. Και τα δάκρυά του είχαν σωπάσει στο φιλί. Κι έτσι έμαθε τον έρωτα. Μετά το αλατισμένο φιλί και πριν την ένταση του σώματος.
Να θυμηθώ την χαραμάδα. Εκεί που ήταν βράδυ πολύ, τόσο πολύ που έγινε μαύρος ο κόσμος. Και ένιωσα το αίμα να κυλά - πηχτό, ή ήταν ρευστό, ή ήταν ακίνητο όπως η καρδιά μου? Το αίμα σε διάφορα σημεία του κορμιού μου, μουδιασμένο από τη βία. Ήταν μαύρο βράδυ, αλλά θυμάμαι ακόμη το κόκκινο. Θυμάμαι την χαραμάδα στο νου που με κράτησε ζωντανή. Που επαναλάμβανα «θα τελειώσει, θα τελειώσει» κι όσο πρόσμενα το τέλος, τόσο μεγάλωνε η χαραμάδα. Μέχρι που φώτισε το μαύρο του σκότους κι ας άκουγα κάπου στο βάθος τη φωνή του αμέριμνη κι ανόητη να σιγοτραγουδά όσο έκανε ντους. Το αίμα απλωνόταν παντού με μια κίνησή μου, δεν ήθελε πολύ. Αλλά είχε τελειώσει κι έβλεπα ξανά το άσπρο.
Η χαραμάδα. Εκείνο το μεσοδιάστημα μεταξύ του ’72 και του 2011 που πέρασε στα αλήθεια μια ζωή. Θυμάμαι. Θυμάμαι, ακούς? Κάθε βόλτα των ματιών μου στον κόσμο, κάθε άγγιγμα, κάθε άνθρωπο που πέρασε. Ακούω μέσα μου τις φωνές όσων είναι ακόμη ζωντανοί στο μυαλό μου και δεν έχω καμφθεί, τουλάχιστον όχι θανάσιμα. Πέρα από το φόβο, το αίμα, τον πανικό του μετά; Τι μετά; Η χαραμάδα μου δείχνει πάντα τον τρόπο. Κι όσες φορές δεν την είδα, τόσες κι έσφαλλα.
Να θυμηθώ την χαραμάδα στο μέλλον. Εκεί που τίποτα δεν έχει γραφτεί και όλα μας περιμένουν να τα σχηματίσουμε. -

λίγο τόσο δα θλιμμένη σήμερα.

"Κι εγώ γεμάτος απ' την απουσία σου /
φορτωμένος μες την ανυπομονησία /
των μεγάλων ταξιδιών, περιμένω /
σαν αγκυροβολημένο φορτηγό, μέσα στην Προύσα"

~ Ναζίμ Χικμέτ

"I am human and I need to be loved... just like everybody else does"

Who knows where this line comes from?

Life lesson. Learnt.

Mental note to myself.

August Mood

does anyone hear me screaming? the best is the simplest. that applies to relationships too.
I guess I really am so over people I would and did never love.

There is. A limit. And so much beyond limitations.

The Cocktail Party (1949), T. S. Eliot

It will do you no harm to find yourself ridiculous.
Resign yourself to be the fool you are.


You will find that you survive humiliation
And that's an experience of incalculable value.


That is the worst moment, when you feel you have lost
The desires for all that was most desirable,
Before you are contented with what you can desire;
Before you know what is left to be desired;
And you go on wishing that you could desire
What desire has left behind. But you cannot understand.
How could you understand what it is to feel old?


We die to each other daily.
What we know of other people
Is only our memory of the moments
During which we knew them. And they have changed since then.
To pretend that they and we are the same
Is a useful and convenient social convention
Which must sometimes broken. We must also remember
That at every meeting we are meeting a stranger.


What is hell? Hell is oneself.
Hell is alone, the other figures in it
Merely projections. There is nothing to escape from
And nothing to escape to. One is always alone.


Half the harm that is done in this world
Is due to people who want to feel important.
They don't mean to do harm — but the harm does not interest them.
Or they do not see it, or they justify it
Because they are absorbed in the endless struggle
To think well of themselves.


There are several symptoms
Which must occur together, and to a marked degree,
To qualify a patient for my sanitorium:
And one of them is an honest mind. That is one of the causes of their suffering.


To men of a certain type
The suspicion that they are incapable of loving
Is as disturbing to their self-esteem
As, in cruder men, the fear of impotence.


I should really like to think there's something wrong with me —
Because, if there isn't then there's something wrong,
Or at least, very different from what it seemed to be,
With the world itself — and that's much more frightening!


Everyone's alone — or so it seems to me.
They make noises, and think they are talking to each other;
They make faces, and think they understand each other.
And I'm sure they don't. Is that a delusion?


Can we only love
Something created in our own imaginations?
Are we all in fact unloving and unloveable?
Then one is alone, and if one is alone
Then lover and beloved are equally unreal
And the dreamer is no more real than his dreams.


I shall be left with the inconsolable memory
Of the treasure I went into the forest to find
And never found, and which was not there
And is perhaps not anywhere? But if not anywhere
Why do I feel guilty at not having found it?


Disillusion can become itself an illusion
If we rest in it.


Two people who know they do not understand each other,
Breeding children whom they do not understand
And who will never understand them.


There is another way, if you have the courage.
The first I could describe in familiar terms
Because you have seen it, as we all have seen it,
Illustrated, more or less, in lives of those about us.
The second is unknown, and so requires faith —
The kind of faith that issues from despair.
The destination cannot be described;
You will know very little until you get there;
You will journey blind. But the way leads towards possession
Of what you have sought for in the wrong place.


We must always take risks. That is our destiny.


If we all were judged according to the consequences
Of all our words and deeds, beyond the intention
And beyond our limited understanding
Of ourselves and others, we should all be condemned.


Only by acceptance of the past will you alter its meaning.


Every moment is a fresh beginning.

T. S. Eliot

Time

For some time is a great healer.
For others it is the worst enemy.

For me, leaving all mottos behind,
Time is my healing enemy.

"Habeo quem fugiam, quem sequar non habeo"

Νικηφόρος Βρεττάκος
Ο Πράσινος Κήπος 

‘Eχω τρεις κόσμους. Μια θάλασσα, έναν
 ουρανό κι έναν πράσινο κήπο: τα μάτια σου.
 Θα μπορούσα αν τους διάβαινα και τους τρεις, να σας έλεγα
 πού φτάνει ο καθένας τους. Η θάλασσα, ξέρω.
 Ο ουρανός, υποψιάζομαι. Για τον πράσινο κήπο μου,
 μη με ρωτήσετε.

Ριτσος revisited

Από τη «Μικρή σουΐτα σε κόκκινο μείζον» («Τα ερωτικά»)

Ανεξάντλητο- λέει-
ανεξάντλητο
το ανθρώπινο σώμα
πηγμένος ουρανός
κόκκινος ουρανός
βυθίζεσαι
κλαδί δεν έχεις να πιαστείς
γη να πατήσεις
πηγμένος ο ουρανός-
για ν’ ανοιχτούνε τα φτερά σου
πρέπει να βγεις.


Αθήνα, 6. ΙΙ. 80 - Γιάννης Ρίτσος

Ρίτσος από άλλη εποχή μου

Γιάννης Ρίτσος - Ἡ σονάτα τοῦ σεληνόφωτος

Ἀνοιξιάτικο βράδι. Μεγάλο δωμάτιο παλιοῦ σπιτιοῦ. Μιὰ ἡλικιωμένη γυναίκα ντυμένη στὰ μαῦρα μιλάει σ᾿ ἕναν νέο. Δὲν ἔχουν ἀνάψει φῶς. Ἀπ᾿ τὰ δυὸ παράθυρα μπαίνει ἕνα ἀμείλικτο φεγγαρόφωτο. Ξέχασα νὰ πῶ ὅτι ἡ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα ἔχει ἐκδώσει δυό-τρεῖς ἐνδιαφέρουσες ποιητικὲς συλλογὲς θρησκευτικῆς πνοῆς. Λοιπόν, ἡ Γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα μιλάει στὸν νέο.

Ἄφησέ με ναρθῶ μαζί σου. Τί φεγγάρι ἀπόψε! Εἶναι καλὸ τὸ φεγγάρι, - δὲ θὰ φαίνεται ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου. Τὸ φεγγάρι θὰ κάνει πάλι χρυσὰ τὰ μαλλιά μου. Δὲ θὰ καταλάβεις. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Ὅταν ἔχει φεγγάρι, μεγαλώνουν οἱ σκιὲς μὲς στὸ σπίτι, ἀόρατα χέρια τραβοῦν τὶς κουρτίνες, ἕνα δάχτυλο ἀχνὸ γράφει στὴ σκόνη τοῦ πιάνου λησμονημένα λόγια - δὲ θέλω νὰ τ᾿ ἀκούσω. Σώπα.

Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου λίγο πιὸ κάτου, ὡς τὴ μάντρα τοῦ τουβλάδικου, ὡς ἐκεῖ ποὺ στρίβει ὁ δρόμος καὶ φαίνεται ἡ πολιτεία τσιμεντένια κι ἀέρινη, ἀσβεστωμένη μὲ φεγγαρόφωτο τόσο ἀδιάφορη κι ἄϋλη, τόσο θετικὴ σὰν μεταφυσικὴ ποὺ μπορεῖς ἐπιτέλους νὰ πιστέψεις πὼς ὑπάρχεις καὶ δὲν ὑπάρχεις πὼς ποτὲ δὲν ὑπῆρξες, δὲν ὑπῆρξε ὁ χρόνος κ᾿ ἡ φθορά του. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Θὰ καθίσουμε λίγο στὸ πεζούλι, πάνω στὸ ὕψωμα, κι ὅπως θὰ μᾶς φυσάει ὁ ἀνοιξιάτικος ἀέρας μπορεῖ νὰ φαντάζουμε κιόλας πὼς θὰ πετάξουμε, γιατί, πολλὲς φορές, καὶ τώρα ἀκόμη, ἀκούω τὸ θόρυβο τοῦ φουστανιοῦ μου, σὰν τὸ θόρυβο δυὸ δυνατῶν φτερῶν ποὺ ἀνοιγοκλείνουν, κι ὅταν κλείνεσαι μέσα σ᾿ αὐτὸν τὸν ἦχο τοῦ πετάγματος νιώθεις κρουστὸ τὸ λαιμό σου, τὰ πλευρά σου, τὴ σάρκα σου, κι ἔτσι σφιγμένος μὲς στοὺς μυῶνες τοῦ γαλάζιου ἀγέρα, μέσα στὰ ρωμαλέα νεῦρα τοῦ ὕψους, δὲν ἔχει σημασία ἂν φεύγεις ἢ ἂν γυρίζεις οὔτε ἔχει σημασία ποὺ ἄσπρισαν τὰ μαλλιά μου, δὲν εἶναι τοῦτο ἡ λύπη μου - ἡ λύπη μου εἶναι ποὺ δὲν ἀσπρίζει κ᾿ ἡ καρδιά μου. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Τὸ ξέρω πὼς καθένας μοναχὸς πορεύεται στὸν ἔρωτα, μοναχὸς στὴ δόξα καὶ στὸ θάνατο. Τὸ ξέρω. Τὸ δοκίμασα. Δὲν ὠφελεῖ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Φορές-φορές, τὴν ὥρα ποὺ βραδιάζει, ἔχω τὴν αἴσθηση πὼς ἔξω ἀπ᾿ τὰ παράθυρα περνάει ὁ ἀρκουδιάρης μὲ τὴν γριὰ βαριά του ἀρκούδα μὲ τὸ μαλλί της ὅλο ἀγκάθια καὶ τριβόλια σηκώνοντας σκόνη στὸ συνοικιακὸ δρόμο ἕνα ἐρημικὸ σύννεφο σκόνη ποὺ θυμιάζει τὸ σούρουπο καὶ τὰ παιδιὰ ἔχουν γυρίσει σπίτια τους γιὰ τὸ δεῖπνο καὶ δὲν τ᾿ ἀφήνουν πιὰ νὰ βγοῦν ἔξω μ᾿ ὅλο ποὺ πίσω ἀπ᾿ τοὺς τοίχους μαντεύουν τὸ περπάτημα τῆς γριᾶς ἀρκούδας -κ᾿ ἡ ἀρκούδα κουρασμένη πορεύεται μὲς στὴ σοφία τῆς μοναξιᾶς της, μὴν ξέροντας γιὰ ποῦ καὶ γιατί -ἔχει βαρύνει, δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ χορεύει στὰ πισινά της πόδια δὲν μπορεῖ νὰ φοράει τὴ δαντελένια σκουφίτσα της νὰ διασκεδάζει τὰ παιδιά, τοὺς ἀργόσχολους τοὺς ἀπαιτητικοὺς καὶ τὸ μόνο ποὺ θέλει εἶναι νὰ πλαγιάσει στὸ χῶμα ἀφήνοντας νὰ τὴν πατᾶνε στὴν κοιλιά, παίζοντας ἔτσι τὸ τελευταῖο παιχνίδι της, δείχνοντας τὴν τρομερή της δύναμη γιὰ παραίτηση, τὴν ἀνυπακοή της στὰ συμφέροντα τῶν ἄλλων, στοὺς κρίκους τῶν χειλιῶν της, στὴν ἀνάγκη τῶν δοντιῶν της, τὴν ἀνυπακοή της στὸν πόνο καὶ στὴ ζωὴ μὲ τὴ σίγουρη συμμαχία τοῦ θανάτου -ἔστω κ᾿ ἑνὸς ἀργοῦ θανάτου- τὴν τελική της ἀνυπακοὴ στὸ θάνατο μὲ τὴ συνέχεια καὶ τὴ γνώση τῆς ζωῆς ποὺ ἀνηφοράει μὲ γνώση καὶ μὲ πράξη πάνω ἀπ᾿ τὴ σκλαβιά της.

Μὰ ποιὸς μπορεῖ νὰ παίξει ὡς τὸ τέλος αὐτὸ τὸ παιχνίδι; Κ᾿ ἡ ἀρκούδα σηκώνεται πάλι καὶ πορεύεται ὑπακούοντας στὸ λουρί της, στοὺς κρίκους της, στὰ δόντια της, χαμογελώντας μὲ τὰ σκισμένα χείλια της στὶς πενταροδεκάρες ποὺ τὶς ρίχνουνε τὰ ὡραῖα καὶ ἀνυποψίαστα παιδιὰ ὡραῖα ἀκριβῶς γιατί εἶναι ἀνυποψίαστα καὶ λέγοντας εὐχαριστῶ. Γιατί οἱ ἀρκοῦδες ποὺ γεράσανε τὸ μόνο ποὺ ἔμαθαν νὰ λένε εἶναι: εὐχαριστῶ, εὐχαριστῶ. Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

Συχνὰ πετάγομαι στὸ φαρμακεῖο ἀπέναντι γιὰ καμιὰν ἀσπιρίνη ἄλλοτε πάλι βαριέμαι καὶ μένω μὲ τὸν πονοκέφαλό μου ν᾿ ἀκούω μὲς στοὺς τοίχους τὸν κούφιο θόρυβο ποὺ κάνουν οἱ σωλῆνες τοῦ νεροῦ, ἢ ψήνω ἕναν καφέ, καί, πάντα ἀφηρημένη, ξεχνιέμαι κ᾿ ἑτοιμάζω δυὸ - ποιὸς νὰ τὸν πιεῖ τὸν ἄλλον;- ἀστεῖο ἀλήθεια, τὸν ἀφήνω στὸ περβάζι νὰ κρυώνει ἢ κάποτε πίνω καὶ τὸν δεύτερο, κοιτάζοντας ἀπ᾿ τὸ παράθυρο τὸν πράσινο γλόμπο τοῦ φαρμακείου σὰν τὸ πράσινο φῶς ἑνὸς ἀθόρυβου τραίνου ποὺ ἔρχεται νὰ μὲ πάρει μὲ τὰ μαντίλια μου, τὰ σταβοπατημένα μου παπούτσια, τὴ μαύρη τσάντα μου, τὰ ποιήματά μου, χωρὶς καθόλου βαλίτσες - τί νὰ τὶς κάνεις; - Ἄφησέ με νἄρθω μαζί σου.

«Α, φεύγεις; Καληνύχτα.» Ὄχι, δὲ θἄρθω. Καληνύχτα. Ἐγὼ θὰ βγῶ σὲ λίγο. Εὐχαριστῶ. Γιατί ἐπιτέλους, πρέπει νὰ βγῶ ἀπ᾿ αὐτὸ τὸ τσακισμένο σπίτι. Πρέπει νὰ δῶ λιγάκι πολιτεία, -ὄχι, ὄχι τὸ φεγγάρι - τὴν πολιτεία μὲ τὰ ροζιασμένα χέρια της, τὴν πολιτεία τοῦ μεροκάματου, τὴν πολιτεία ποὺ ὁρκίζεται στὸ ψωμὶ καὶ στὴ γροθιά της τὴν πολιτεία ποὺ ὅλους μας ἀντέχει στὴν ράχη της μὲ τὶς μικρότητές μας, τὶς κακίες, τὶς ἔχτρες μας, μὲ τὶς φιλοδοξίες, τὴν ἄγνοιά μας καὶ τὰ γερατειά μας,-ν᾿ ἀκούσω τὰ μεγάλα βήματα τῆς πολιτείας, νὰ μὴν ἀκούω πιὰ τὰ βήματά σου μήτε τὰ βήματα τοῦ Θεοῦ, μήτε καὶ τὰ δικά μου βήματα. Καληνύχτα.

Τὸ δωμάτιο σκοτεινιάζει. Φαίνεται πὼς κάποιο σύννεφο θἄκρυβε τὸ φεγγάρι. Μονομιᾶς, σὰν κάποιο χέρι νὰ δυνάμωσε τὸ ραδιόφωνο τοῦ γειτονικοῦ μπάρ, ἀκούστηκε μία πολὺ γνώστη μουσικὴ φράση. Καὶ τότε κατάλαβα πὼς ὅλη τούτη τὴ σκηνὴ τὴ συνόδευε χαμηλόφωνα ἡ «Σονάτα τοῦ Σεληνόφωτος», μόνο τὸ πρῶτο μέρος. Ὁ νέος θὰ κατηφορίζει τώρα μ᾿ ἕνα εἰρωνικὸ κ᾿ ἴσως συμπονετικὸ χαμόγελο στὰ καλογραμμένα χείλη του καὶ μ᾿ ἕνα συναίσθημα ἀπελευθέρωσης. Ὅταν θὰ φτάσει ἀκριβῶς στὸν Ἅη-Νικόλα, πρὶν κατεβεῖ τὴ μαρμαρίνη σκάλα, θὰ γελάσει, -ἕνα γέλιο δυνατό, ἀσυγκράτητο. Τὸ γέλιο του δὲ θ᾿ ἀκουστεῖ καθόλου ἀνάρμοστα κάτω ἀπ᾿ τὸ φεγγάρι. Ἴσως τὸ μόνο ἀνάρμοστο νἆναι τὸ ὅτι δὲν εἶναι καθόλου ἀνάρμοστο. Σὲ λίγο, ὁ Νέος θὰ σωπάσει, θὰ σοβαρευτεῖ καὶ θὰ πεῖ «Ἡ παρακμὴ μιᾶς ἐποχῆς». Ἔτσι, ὁλότελα ἥσυχος πιά, θὰ ξεκουμπώσει πάλι τὸ πουκάμισό του καὶ θὰ τραβήξει τὸ δρόμο του. Ὅσο γιὰ τὴ γυναίκα μὲ τὰ μαῦρα, δὲν ξέρω ἂν βγῆκε τελικὰ ἀπ᾿ τὸ σπίτι. Τὸ φεγγαρόφωτο λάμπει ξανά. Καὶ στὶς γωνιὲς τοῦ δωματίου οἱ σκιὲς σφίγγονται ἀπὸ μίαν ἀβάσταχτη μετάνοια, σχεδὸν ὀργή, ὄχι τόσο γιὰ τὴ ζωὴ ὅσο γιὰ τὴν ἄχρηστη ἐξομολόγηση. Ἀκοῦτε; τὸ ραδιόφωνο συνεχίζει.

Seneca - “While we are postponing, life speeds by.”

αυτό είναι, βλέπεις?

βρήκα φωτογραφία που στη χαρίζω.

ναι, εσένα. που χαμογελάς ήδη βλέποντάς την.

εγώ όταν σε δω ξανά, θα χαμογελάσω πάλι.

προς το παρόν, σου τα προσφέρω τα άστρα μαζί με πολλή πολλή αγάπη.

ελπίζω να σε φτάσει.

Kavafis after all

Τείχη




Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.
Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.
Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.





Κ.Π. Καβάφης

mood swings / Palermo pic

Art thou pale for weariness
Of climbing heaven and gazing on the earth,
Wandering companionless
Among the stars that have a different birth,
And ever changing, like a joyless eye
That finds no object worth its constancy?

Percy Bysshe Shelley (1792 - 1822)

poetry, instead of a crack-down

Τάσος Λειβαδίτης, Αυτοβιογραφία

Άνθρωποι που δε γνώρισα ποτέ μού δώσαν το αίμα μου και τ’ όνομά μου

στην ηλικία μου χιονίζει, χιονίζει αδιάκοπα

μια κίνηση πάντα σα νά’ θελα να προφυλαχτώ από’ να χτύπημα

δίψασα για όλη τη ζωή, κι όμως την άφησα

για ν’ αρπαχτώ απ’ τα πελώρια αγκάθια της αιωνιότητας,

η σάρκα μου ένας επίδεσμος γύρω απ’ το αυριανό μου τίποτα

κανείς δεν μπορεί να με βοηθήσει στον πόνο μου

εκτός απ’ τον ίδιο μου τον πόνο –είμαι εδώ, ανάμεσά σας, κι ολομόναχος,

κ’ η ποίηση σα μια μεγάλη αλήθεια που την ανακαλύπτεις ύστερ’ από χρόνια,

όταν δεν μπορεί να σου χρησιμέψει πια σε τίποτα.

Επάγγελμά μου: το ακατόρθωτο.

(Δημοσιεύτηκε στην «Επιθεώρηση Τέχνης», τ. 141, Σεπτέμβρης 1966, σελ. 137)

----------------------------------------------------------------------------------------------

Ηλίας Τσέχος, Χιλιόμετρα χρόνου

μετά χίλια χιλιόμετρα ταξίδι

κάθεσαι και ζωγραφίζεις τα χιλιόμετρα

περνάν ουρανί πινακίδες

βέλη σε λευκά οι κατευθύνσεις

μ’ επιμονή κοιτάς τι ζωγράφισες

πολιτισμό χορταίνεις

νάσουνα χρώματα ή χιλιόμετρα;

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πολιτιστική, τ. 2, σελ. 64).

Edna St. Vincent Millay

Ashes of Life

Love has gone and left me and the days are all alike;

Eat I must, and sleep I will, -- and would that night were here!

But ah! -- to lie awake and hear the slow hours strike!

Would that it were day again! -- with twilight near!

Love has gone and left me and I don't know what to do;

This or that or what you will is all the same to me;

But all the things that I begin I leave before I'm through, --

There's little use in anything as far as I can see.

Love has gone and left me, -- and the neighbors knock and borrow,

And life goes on forever like the gnawing of a mouse, --

And to-morrow and to-morrow and to-morrow and to-morrow

There's this little street and this little house.

my favourite film revealed.

suffering to forget

this is a dream land. Palermo hills, the vastness of scenery.
I was promised a trip there, a stay at a home that belongs to a woman i will never meet now, a home-made perfume that contributed some 10 years now to my falling in love back then. Back then and still remembering the sense of the perfume smell makes me home sick. For a home i never will have, and never saw. His place.
Where is he? Where is he safely living now? I know not.

All i dream the last decade is that trip. That trip i only made through his words and these images.

two quotes... goodnight

Ειναι οι ανθρωποι πιο ξενοι
σε πολιτειες αστραφτερες
με μουσικες καλοντυμενες απ τις πιο ρηχες ψυχες,
τοση ομορφια
δεν θελω πια
μου λες...

ΟΝΑΡ

----------------------------------------------------------------------------------------

αυτη η πολη εχει αλλαξει πολυ

ποιος θα σε φροντισει;

τι φοβασαι;

ποσοι σαν κι εσενα ειναι εκει εξω;

ολοι ειναι μονοι εδώ

Τι ψαχνεις;

(taken from http://www.thmmy.gr/smf/index.php?topic=18023.msg358428;topicseen)